ADVENTURE
Rzeczywistość gierkusi odbywa się na wyspie, na którą wpłynął wielki kosmiczny prostak Wizpig przejmując nad nią kontrolę. Zastraszeni jej tubylcy dogadali się do Diddy Konga z prośbą o radę w wypędzeniu wroga. Dzielny nieduży małpiszon zjawia się na zawołanie i w trybie przygody pomoże wygonić nieproszonego tyrana.

Na początku musimy zdecydować kim, z pośród ośmiu dostępnych postaci będziemy grać. Do wyboru jest myszka Pipsy, żółwik Tiptup, małpy Diddy Kong, Dixie Kong i Tiny Kong, tygrysek Timber, borsuk Bumper , a ponadto krokodyl Krunch. Każdą postać określają trzy podstawowe parametry (prędkość, przyspieszenie, sterowność). Po wyborze zwierzaka pojawi się dżin Taj (niebieski słoń), który będzie prowadził nas poprzez grę. To u niego możemy zamienić i ulepszyć pojazd (samochodzik, samolot, poduszkowiec), wejść do menu gierkusie, to on po każdym zwycięstwie wręcza nam nagrodę – balona (odpowiednik gwiazdek w Super Mario Bros 64).

Zdobyte balony otwierają bramy do światów, a w późniejszym czasie także i drzwi do torów na których będziemy się ścigać. Wyścigi odbywają się na tej samej zasadzie jak w The Mario, na trasie znajdujemy różne przeszkadzajki, które całkowicie mogą przekształcić naszą pozycję. Zamiast boxów, zbieramy różnokolorowe balony: czerwony – rakieta, niebieski – przyspieszenie, zielony – plama oleju… są jeszcze magnes, który przyciąga nas do zawodnika z przodu i osłonka chroniąca nas przed ostrzałem. żeby było ciekawiej zastosowano trójstopniową możliwość wzmacniania zarobionych ,przeszkadzajek” (np. rakieta > pięć rakiet naprowadzających > rakieta naprowadzająca na lidera wyścigu / albo / plama oleju > kolczasta kula > bańka mydlana). Gdy dojedziemy do mety jako pierwsi na każdym torze w danym świecie, to będziemy mogli zmierzyć się z bosem tam aktualnym. Po wygraniu z nim otrzymamy część amuletu, która powoduje że skalista podobizna głowy Wizpiga (znajdująca się w centrum wyspy) ożywa. Pokonanie bosa w danym świecie jednak nie kończy naszej zabawy gdyż mamy sposobność ponownej gierkusie na tych samych torach w wyzwaniu z balonami. Gra już nie jest zwyczajną ścigałką, a raczej shooter’em na szynach z całkiem innej perspektywy. Widok z oczu na poruszającym się latającym dywanie umożliwia nam poczuć moc DSa i jego cechy charakterystyczne. Naszym misją jest rozbicie jak największej ilości balonów i przy okazji zebranie kilkunastu monet do sakiewki umieszczonej w prawym dolnym rogu touch screen’a. W balony wystarczy uderzyć stylusem, monety jednakże przeciągamy po ekranie. Gdy uda nam się rozbić ich określoną ilość na każdym torze, ponownie wracamy do bosa (tym razem wyścig jest trudniejszy). Istnieje także sposobność trzeciego spotkania z szefem każdego ze światów, niemniej jednak tam pojazdem sterujemy jedynie za poradą stylusa (wyścig jest bardzo nieprosty), a za wygraną dostaniemy sto monet.

Gdy pokonamy wszystkich bosów z czterech światów i zbierzemy wszelkie części amuletu Wizpiga, jego skalista podobizna ożyje, a my będziemy mogli wlecieć do jego ryja (jaskini), aby zmierzyć się z kosmicznym prosiakiem w walce finałowej. Po zwycięstwie z nim to jednak nie koniec – po obejrzeniu tekstów pojawia się scenka, w której świętującym zwierzakom ponownie przeszkadza wielki świniak. Latarnia morska znajdująca się na plaży zamienia się w rakietę i … i musicie zagrać ażeby dowiedzieć się co dalej.

To jeszcze nie wszystko co oferuje tryb przygody. W każdym świecie ukryty jest jeden klucz otwierający ,drzwi życzeń”. Za nimi czeka zegar T.T. z którym z pewnością się ścigamy, niemniej jednak na trasach które sami rysujemy stylusem (na początku nie posiadamy dużego pola do popisu, gdyż jesteśmy uczeni co i jak się wytwarza w tym prostym kreatorze torów, ale w późniejszym czasie mamy już wolną rękę). Po zwycięstwie dostajemy także kawałek amuletu, którego całość odblokuje w menu priorytetowym alternatywę kreatora tras.

Tryb przygody oferuje także wyścig o trofeum z każdego świata. Zasada jest dokładnie taka sama jak w serii Mario Bros – cztery punktowane wyścigi pod rząd, z których w klasyfikacji ogólnej wyjawia się zwycięzca.

W trakcie gierki w trybie przygody możemy, a nawet i musimy zbierać monetki znajdujące się na trasie – za które u Taj’a wykupuje się różne rzeczy do pojazdów (dodatkowy spojler, skrzydło poprawiające sterowność poduszkowca lub samolotu, albo tylny wydech – zwiększający prędkość). Możliwość tuningowania jest nowością w DKR, w wersji na N64 nie było to możliwe. Ten dodatek w stosunku do pierwowzoru jest bardzo przydatny i ułatwia grę. Monety służą również do wykupywania i odblokowania dodatkowych tras w trybie dla jednego gracza, jakichś dodatkowych opcji i procedur jak przykładowo. ,sound recorder” dzięki któremu istnieje sposobność nagrania kilkusekundowych sekwencji dźwiękowych do zasadniczych etapów rozgrywki (wygrana, przegrana, wysunięcie się na prowadzenie, gdy wystrzelimy rakietę, albo gdy oberwiemy od innego gracza).

Między zdobywaniem balonów i odkrywaniem nowych tras Taj zaproponuje nam wyzwania: wyścig dookoła wyspy w każdym z pojazdów, zbieranie tokenów lub ugaszenie wszystkich pochodni znajdujących się w tunelach. Jest to jedno z ciekawszych, bo stosuje mikrofon w DSie. W określonym limicie czasu musimy dojechać do każdej z pochodni i dmuchnąć w mikrofon by ją ugasić – niby nic, a powoduje frajdę.

Całkowite ukończenie przygody odblokowuje Wizpig’a jako grywaną postać oraz MIRROR ADVENTURE, czyli wszystko w odbiciu lustrzanym.

SINGLE RACE
Tryb dla jednego gracza bez wczuwania się przygodę oferuje łatwe wyścigi – wybieramy zwierzaka, trasę, pojazd i gramy. Możemy jeszcze włączyć opcję time trial w której należy pokonać wszystkie czasy ustanowione poprzez T.T. – o ile uda nam się go pokonać na każdym torze i w każdym pojeździe to zostanie on odblokowany jako grywalna postać.

Za monetki zebrane w trybie przygody odblokować możemy ,coin challenge” – na trasach porozrzucanych jest osiem miedziaków, które nie dość że musimy zebrać to jeszcze musimy być pierwsi na linii mety. Jest to kolejna dodatkowa opcja dla wymiataczy i chcących ukończyć grę w stu procentach, stanowiąca kolejne wyzwanie. Z całą pewnością ,mirror coin challenge” także jest dostępny, zresztą podobnie jak również mirror w czasówkach z T.T.

Podsumowując trzeba zaznaczyć, że oprócz priorytetowym trybem przygody po przejściu gry mamy jeszcze wiele możliwości, no i odbicie lustrzane do każdego trybu – co podwaja czas spędzony z grą – ja spędziłem z nią ponad trzydzieści siedem godzin liżąc wszystkie ściany, trasy i tryby gry.

W Diddy Kong Racing DS możemy grać nawet do ośmiu osób używając jednego kartridża, lub gdy właściwie każdy z grających posiada własny. Uprzyjemniając sobie czas w ten sposób można ścigać się na jednym torze w popularnym wyścigu, lub w ,trophy race” na czterech trasach jak w The Mario. Dostępny jest też tryb battle, zbieranie tokenów oraz dodatkowo rozrywka na narysowanych przez siebie torach. Gracze mogą również wymieniać się ghost data (swoimi czasówkami).

On-line wykorzystujący usługę Nintendo Game Makers Wi-Fi Connection umożliwia na grę do sześciu osób, a oferowane tryby gierce to single race, battle tracks, trophy race i token tussle. Niestety Diddy Kong Racing DS to nie Mario Play i jest mniej popularny, przez co trudniej i dłużej wyszukuje się tylu graczy ilu żeby się chciało (mamy możliwość wyboru z iloma przeciwnikami chcemy grać: 2 / 4 / 6). Pojedynczych zawodników w każdej chwili znajdziemy, powinno się być tylko bardziej cierpliwym niż przy MK DS.

Personalizując grę możemy wykonać własne emblematy, które niestety nie są widoczne w trakcie grania w sieci z losowo dobranymi przeciwnikami. Emblematy widzą wyłącznie nasi znajomi, z którymi wymieniliśmy się przedtem Friend Code.

Mniejsza popularność gierce i brak snakingu (obecnego w Mario Kart DS) sprawiają, że o oszustwa nie musimy się martwić, jedynie umiejętności przeciwnika i jego znajomość tras mogą przeszkodzić nam w wygranej. Do gry z kimś należy podejść też z głową, a nie tylko brnąć do przodu – gdy dwóch graczy jest na tym samym poziomie. Superowskie jest również to, że w DKR możemy trąbić na przeciwnika, co w grze on-line ze znajomym daje niesamowitą frajdę. Diddy Kong Racing DS w porównaniu ze swoim pierwowzorem z przed dziesięciu lat wypada bardzo dobrze. Gra zachowała swój klimat, dodano wiele elementów które używa nowa konsoletka. Jest również coś o czym nie wspomniałem, a tyczy się każdego wyścigu – przed startem zamiast odliczania posiadamy wiele sekund aby na dotykowym ekranie stylusem lub palcem rozkręcić koła przy jeździe samochodzikami (przeciągając po ekranie w dół), rozkręcić śmigło w samolocie (kręcąc kółka) i rozpędzić dmuchawę poduszkowca (dmuchając w mikrofon).

Kierowanie samochodami nie stwarza żadnych problemów. Poduszkowiec już z natury jest słabo sterowalny, niemniej jednak dokupując ,skrzydła” łatwiej będzie nam się grało. Sterowanie samolotem także nie stwarza kłopotów, niemniej jednak chłopcy i dziewczęta pamiętające oryginalną wersję na początku zatęsknią za analogiem z N64, a w przyszłości dopiero przyzwyczają się do krzyżaka.

Graficznie gierka prezentuje bardzo wysoki poziom, w końcu za wszystko odpowiada Rare. Otoczenie jest w całym 3D, bujnie kolorowe i identyczne jak wersja z Nintendo 64. Kilka szczegółów zostało zmienionych, ale zarys ogólny został w pełni zachowany. Każdy kto grał w DKR pod koniec lat dziewięćdziesiątych aktualnie miło wspomni starsze czasy. Klucze otwierające ,drzwi życzeń” umiejscowione były w odrobinę innych miejscach, niemniej jednak cały czas znajdują się na tych samych trasach co kiedyś. Co ważne z gierki usunięto dwie postacie, które na Nintendo Twórcy Gier 64 zostały do wyboru – Banjo i Conker są aktualnie w rękach Microsoftu.

Ścieżka dźwiękowa nie zmieniła się, te same przyjemne melodyjki przygrywają nam w trakcie jazdy, a okrzyki i piski zwierzaków gdy wpadną na jakąś minę brzmią bardzo dobrze. Uznanie powinno się się opcji ,sound recorder” umożliwiającej nagrywanie kilkusekundowych sekwencji dźwiękowych, uprzednio z czymś takim się nie spotkałem, a spisuje się to bardzo świetnie – przykładowo. jakaś fajna koleżanka może dograć wiele okrzyków ,wygrałeś!”, ,buu przegrałeś”, ,prowadzisz!”, ,strzelaj!” i co chwila słychać ten głosik – ciekawe, nowe i superowskie .Wyścigi z małym Kongiem przekazują się rewelacyjnie, wcale nie widać tych dziesięciu lat, które już minęły, a raczej odwrotnie, dodane elementy odmłodziły tę pozycje. Niestety dzisiejsi gracze nie zauważą tych różnic, o ile ogólnie rzecz biorąc trafią na tę grę, bo z gokartów znany jest wszak tylko Mario Bros Online. No cóż, z sentymentu do DKR z N64 postanowiłem rozłożyć DKR DS na części pierwsze i z grą spędziłem długi czas. Miłośnik zwariowanych ścigałek znajdzie tu na pewno coś dla siebie, a znudzeni ciągłym graniem w Mario – kolejnego racer’a z tego samego gatunku.

Stronę również dedykujemy dla osób które znają grę pod tytułem Super Mario3 jest to bardzo modna przeróbka sławnej gry Mario w której wcielamy się w hydraulika o dźwięcznym imieniu. A naszym zadaniem jest uratowanie słodkiej księżniczki, wiecznie porywanej przez smoka, nazywanej Princess Peach. Posiadamy do pokonania mase intrygujących etapów. Prawie każdy z etapów i światów przedstawia całkowicie inną charakterystykę pokonywania. Będziemy pokonywać doliny pełne skarbów, przepaście pełne niebezpieczeństw i smoków. W rzeczywistości z ręką na sercu mogę polecić Tobie. Dla tych którzy kochają gierki Wąsatego hydraulika z dużym nosem i chcieliby się podzielić ze swoimi młodszymi pociechami i tym co kiedyś było dla nas czymś nowym i czymś czym się zagrywaliśmy. Zapraszam Wasz Fan gier Mario Bros i Mario Games.

W roku 1910 zakończono budowę i stolicy Wielkopolski przybył cesarz aby osobiście wziąć udział otwarciu swojej rezydencji. Zamek jest w stylu neoromański gdyż ten uznawany był przez Niemców za najbardziej germański. Rezydencja ma sześć kondygnacji dwa skrzydła i kilkaset pokoi. Zachodnie skrzydło było pomyślane jako część mieszkalna , a wschodnie jako reprezentacyjna. Nad Poznaniem górowała ponad siedemdziesięcio metrowa wieża która została obniżona po zniszczeniach II wojny światowej.

Po odzyskaniu niepodległości w roku 1919 zamek stał się rezydencją polskiego prezydenta. Znajdowała się tutaj siedziba uniwersytetu. W jego murach najprawdopodobniej trwały prace polskich inżynierów nad złamaniem kodów wykorzystywanej przez Niemców ,enigmy”.
W czasie wojny od razu po wkroczeniu Niemców do Poznania . Hitlerowskie władze pomyślały zamku jako o rezydencji Hitlera. Starano się dokładnie odwzorować jego berlińską kwaterę. Poznański zamek obecnie jedyną zachowaną rezydencją Hitlera. Wywołuje to sporadyczne artykuły w niemieckiej prasie. Zdarza się że w jego murach kręcone są filmy potrzebujące autentycznych scenerii z tamtych okrutnych czasów.
Bynajmniej koniec wojny nie zakończył tragicznych dla polaków i poznaniaków wydarzeń. W trakcie wydarzeń czerwcowych 1956 roku doszło tutaj do 100 tyś manifestacji pod Prezydium Miejskiej Rady Narodowej znajdującej się wówczas w zamku.

Tak rozpoczęła się historia krwawo stłumionego przez komunistów wystąpienia. Nieopodal zamku w 1981 został wzniesiony pomnik charakterystycznych dwóch krzyży upamiętniając ofiary czerwcowe w 25 rocznicę zdarzeń. Na placu Mickiewicza zgromadziło się wówczas ok. 200 tysięcy osób poznaniaków i przedstawicieli związkowców z poza Poznania.

Współcześnie w zamku zlokalizowane jest Centrum Kultury Zamek, organizowane są koncerty i działa kino. W ostatnim czasie rozpoczęto systematyczny remont uznanej za zabytek budowli mającej już prawie 100 lat. Jej dzieje przybliżają zaś eksponowane w holach fotografie z epoki oraz niektóre spośród zachowanych elementów oryginalnego wyposażenia, w tym cesarski tron. Zamek cesarski jako jeszcze jedna atrakcja Poznania można zwiedzać także z przewodnikiem.

Blisko zamku na tej samej ulicy zlokalizowany jest Hotel Royal Poznań. Ten hotel z pośród hoteli Poznania jako pierwszy został uroczyście otwarty po wojnie. Hotel Royal swoje początki bierze z okresu budowy zamku. Jeśli ktoś potrzebuje poznańskiego noclegu na najwyższym poziomie może skorzystać z usług hotelu Hotel Sheraton Poznań znajdującego się również nieopodal dawnej rezydencji. Dodatkowe informacje o poznańskich hotelach dostępne są na stronie Hotele Poznań.

Czarter jachtów, morze, szum fal – to krajobraz, który działa kojąco na niejednego z nas. O ile skorzystać z uroków morza i wsłuchiwać się w szum fal możemy do pragnie o tyle oferty stylu ,czarter jachtów Mazury” czy ,czarter Mazury” nie przemawiają do wyobraźni każdego z nas, a co najmniej nie za każdym razem i nie we wszystkich okolicznościach. Korzystną opcją w tym temacie ma możliwość być natomiast oferta firm wynajmujących odpłatnie luksusowe jachty na dłuższe lub krótsze wyprawy i to nie tylko na Mazurach i w innych umiejscowieniach na terenie Polski ale także za granicą. Na hasło ,czarter Chorwacja” np są w stanie zorganizować wymarzone wakacje na wysokim poziomie. Praktykę wskazuje, że chłopcy i dziewczęta raz wynajmujące luksusowe jachty i spędzające na nich jakiś czas wracają do tej formy spędzania wakacji rokrocznie, tym bardziej, że wbrew powszechnej opinii czarter jachtów staje się coraz bardziej dostępny cenowo dla przeciętnie zarabiającego Polaka a wrażenia z wyprawy jachtem są nie do przecenienia.

W roku 1910 do stolicy Wielkopolski przybył cesarz by osobiście wziąć udział otwarciu swojej rezydencji. Zamek wybudowano w stylu neoromańskim gdyż ten uznawany był przez Niemców za najbardziej germański. Rezydencja ma sześć kondygnacji dwa skrzydła i ponad pięćset pokoi. Zachodnie skrzydło było pomyślane jako część mieszkalna .Natomiast wschodnie jako reprezentacyjna. Nad Poznaniem wnosiła się ponad siedemdziesięcio metrowa wieża która została obniżona po zniszczeniach II wojny światowej.

Po odzyskaniu niepodległości w roku 1919 zamek został rezydencją polskiego prezydenta. Zlokalizowana była tutaj siedziba uniwersytetu. W jego murach najprawdopodobniej trwały prace polskich inżynierów nad rozszyfrowaniem działania maszyny szyfrującej ,enigmy”.
Podczas wojny, od razu po wkroczeniu Niemców do Poznania . Pomyślano o zamku jako o rezydencji Hitlera. Starano się dokładnie odwzorować jego berlińską kwaterę. Poznański zamek cesarski na dzień dzisiejszy jedyną zachowaną rezydencją Hitlera. Pojawiają się sporadyczne artykuły w niemieckiej prasie. Czasami w jego murach kręcone są filmy potrzebujące autentycznych scenerii z tamtych okrutnych czasów.
Bynajmniej koniec wojny nie zakończył tragicznych dla polaków i poznaniaków wydarzeń. W trakcie wydarzeń czerwcowych 1956 roku doszło tu do 100 tyś manifestacji pod Prezydium Miejskiej Rady Narodowej zlokalizowanej się wówczas w zamku.

Tak rozpoczęła się historia krwawo stłumionego przez komunistów wystąpienia. Blisko zamku w 1981 został wybudowany pomnik charakterystycznych dwóch krzyży upamiętniając ofiary czerwcowe w 25 rocznicę zdarzeń. Na placu Mickiewicza spotkało się wówczas ok. 200 tysięcy osób poznaniaków i przedstawicieli solidarności z poza Poznania.

Współcześnie w zamku zlokalizowane jest Centrum Kultury Zamek, organizowane są koncerty i działa kino. Ostatnio rozpoczęto systematyczny remont uznanej za zabytek budowli mającej już przecież prawie sto lat. Jej historię przybliżają zaś prezentowane w holach fotografie z epoki oraz niektóre spośród zachowanych elementów pierwotnego wyposażenia, w tym cesarski tron. Zamek cesarski stanowi jeszcze jedną atrakcję Poznania można zwiedzać także z przewodnikiem.

W nieznacznej odległości od zamku na tej samej ulicy znajduje się Hotel Royal Poznań. Ten hotel z pośród hoteli Poznania jako pierwszy został uroczyście otwarty po wojnie. Hotel Royal historyczne początki bierze z okresu budowy zamku. Jeśli ktoś wymaga poznańskiego noclegu na najwyższym poziomie może skorzystać z usług hotelu Hotel Sheraton Poznań znajdującego się również nieopodal dawnej rezydencji. Więcej informacji o poznańskich hotelach można znaleźć na stronie Hotele Poznań.

W pierwszej części sterowaliśmy hydraulikiem, który musiał uratować skradzione z fabryki należącej do ,Mario Toy Company” niezbyt duże zabaweczki zwane mini-Mario. W części drugiej, która ukazała się już na Nintendo DS w 2008r, zaczynamy od ceremonii błyskotliwego otwarcia ,Super mini-Mario Word”. Zakład produkcyjny się rozrosło, fabryka poza mini-Mario wytwarza także mini-DK, mini-Toad , a dodatkowo mini-Peach. Zaproszona na otwarcie piękna Paulina po przecięciu wstęgi dostaje od Mario i Donkey Kong’a małe zabaweczki z ich podobiznami. Dziewczyna wybrała natomiast mini-Mario, co złamało serce zauroczonego nią DK’a, który z ogniem w oczach porywa ją windą na sam szczyt budynku. Na ratunek wyruszają zabaweczki – bo to w tej chwili nimi będziemy grali w drugiej części Mario Super vs. Donkey Kong.

Każde z ośmiu pięter (wliczając już parter) to osobny świat, na którym mamy po dziewięć zróżnicowanych leveli i walkę z Donkey Kong’iem. Każdy piętro-świat wyróżnia się też innym otoczeniem, wprowadzając coraz to nowsze przeszkody i przeciwników. Mi najbardziej spodobał się świat ,Magnet Mania” w którym to mini-Mario mogą poruszać się po namagnetyzowanych ścianach i sufitach, chodząc bokiem i do góry nogami. Wspomnieć należy, że właściwie każdy nowy detal (dźwignia, ruchoma platforma, winda, itd…) o ile pojawia się 1-szy raz w grze, to w okienku HELP możemy obejrzeć ,tutorial” pokazujący jak z tego korzystać.

Sterowanie odbywa się w całości na dotykowym ekranie używając do tego stylusa. “Patyczkiem” wskazujemy kierunek ruchu zabaweczek przez krótkie ,maźnięcie” w lewo lub prawo (od dołu w górę stwarza skok), dotknięcie mini-Mario zatrzymuję go. W ten sposób musimy doprowadzić naszych malutkich przyjaciół do drzwiczek. Wydaje się to zwykłe, niemniej jednak by ukończyć level – trzeba uważać na kilka przeszkód utrudniających zabawę, a gdy do ogarnięcia posiadamy więcej nieznacznych Marianków, to gra nabiera smaczku. Z łatwością można ukończyć prawie każdy poziom, nawet nie doprowadzając wszystkich obecnych na planszy mini-Mario, ale aktualnie gdy są one w ciągłym ruchu, a do tego dojdą do drzwiczek jeden po drugim i wszystkie, to wynik ostateczny jest wyższy – produkuje się COMBO naliczające ilość zabaweczek wchodzących do drzwiczek, w przyszłości doliczane są punkty za czas, następnie czy wykonaliśmy to w ruchu ciągłym nie zatrzymując ani jednego na chwilę. Co więcej jeszcze nagradzani jesteśmy punktami za zebrane monetki po drodze i zniszczenie przeciwników. Zdobyte w ten sposób punkty określają ocenę – czy konkretny level przeszliśmy na brązową gwiazdkę, srebrną, czy ma możliwość złotą. Dla zachęty powinno się wspomnieć, iż po wykończeniu w ostatecznym rozrachunku Donkey Kong’a pojawi się pietro (piwnica) z dwoma dodatkowymi walkami finałowymi z gorylem. Do tego w tym momencie są te gwiazdki, 40srebrnych odkrywa pierwszą, a 40złotych drugą – dodatek, niemniej jednak zróżnicowany pozwala jeszcze na chwilę pocieszyć się w singlu Mario vs. Donkey Kong 2: March of the Minis.

Sam system gry dla wielu przypomina ten z Lemingów – doprowadzić wszystkich naszych do drzwi, uważając na to żeby ich nie stracić po drodze. Sterowanie jest bardzo dobrze dobrane i proste, spotkałem się poprzednio z różnego stylu wypowiedziami na forach internetowych, że może ono przysporzyć problemów, że monitor dotykowy nie wyłapuje wszystkich komend, że mini-Mario w pewnych przypadkach zrobią coś innego niż zamierzaliśmy. Ja się z tym nie spotkałem, grało mi się rewelacyjnie i z przyjemnością ,maziałem” po ekraniku stylusem.

Jako zdobycz do każdego piętro-świata, można uznać porozrzucane w levelach karty z literkami, których komplet produkuje wyraz ,MINIMARIO”, a zebranie wszystkich odblokowuje minigierki Shy Guy Smash. Są to trzydziesto sekundowe gierce na refleks – musimy rozbić jak najwięcej wychodzących z rur Shy Guy’ów, uważając jednocześnie, aby nie trafić na bombę, która odejmuje nam pięć punktów (za jednego dobrze trafionego Shy Guy’a dostajemy 1 punkt). Shy Guy Smash jest dodatkową rozrywką, pozwalającą się odprężyć od gierce właściwej – na kolejnych piętrach jej poziom trudności z całą pewnością rośnie (rury z których wychodzi nasz ,cel” potrafią być nieźle wykręcone).

Po uratowaniu Pauliny satysfakcja z ukończenia gry pozostanie, ale co zrobić ażeby cieszyć się nią dłużej? Jest coś takiego – twórca leveli. Możemy sami zbudować swój poziom (przechodząc singla, odkrywamy różnego stylu instrumenty: przeszkody, przyciski, przeciwników, platformy, tła… – mówiąc krótko za dobre wyniki, jesteśmy nagradzani zestawem do budowania). Developer jest zwyczajny w obsłudze, a samo budowanie potrafi zająć bez liku czasu (na myśleniu, w późniejszym czasie testowaniu, poprawianiu…) i dopiero jeżeli uda nam się zbudowany level ukończyć – zostanie on zatwierdzony poprzez konsolę jako prawidłowy, którym w późniejszym etapie będziemy mogli podzielić się z przyjaciółmi grając w tą grę – dlatego warto zainwestować w gry Mario .

W {gry Mario|gry Super Mario|gry Super Mario Bros|gry Mario Bros|Mario Games vs. Donkey Kong 2: March of the Minis możemy grać z innymi bezprzewodowo, dzieląc się naszymi levelami (każdy grający musi mieć własny kartridż z grą), a chłopcy i dziewczęta które nie posiadają spersonalizowanej gierce, mogą pobrać od nas wersję demo. MvsDK2 umożliwia także rozgrywkę w Internecie wykorzystując usługę Nintendo Wi-Fi Connection. Tryb przez Internet wygląda następująco: musimy dać w zamian się Friend Code z drugą osobą i zsynchronizować ją (etapy też powinno się synchronizować) i dopiero wówczas będziemy mogli udostępniać nasze i ściągać od innych ich levele. Ten system dla mnie jest dobrze rozwiązany, bo obaj gracze nie muszą być w tym samym czasie on-line. Problem stanowi już znalezienie kogoś chętnego do konwersji swoimi levelami. W Polsce znalazłem jednego ,Przyjaciela” z którym wymieniłem się FC. Można poszukiwać też na zagranicznych stronach – polecam forum gamespot.com – ale nie forum ogólne, a forum gry ( gamespot.com > Mario vs. Donkey Kong 2: March of the Minis > Forum ). Jest również możliwość pobrania ośmiu leveli z serwera Nintendo, ale są one tam na stałe i przez pół roku nic nowego się nie pojawiło (słyszałem, że podobno po wydaniu gry były aktualizacje) – dlatego najlepiej poszukiwać ,żywych” tworzących poziomy graczy. Sam miałem dopisanych ponad piętnaście osób, a każda z nich zbudowała co najmniej trzy etapy co daje już niezłą sumkę dodatkowych poziomów (a są i tacy co posiadają więcej i bez ustanku tworzą). Powinno się także przyznać, że niektórzy umieją zrobić takie ,plansze”, że główkować będziemy jak wskoczyć na jedną platformę, a już samo dojście do drzwiczek graniczy z cudem. W pamięci gierce, możemy zapisać osiem spersonalizowanych stworzonych leveli i dwadzieścia cztery ściągnięte od innych osób.

Audiowizualnie gierka prezentuje się bardzo dobrze. Grafika w 2D, kolorowa ,mariankowa” znana Ci nie wprowadza nic nowego, a utrzymuje się w sprawdzonych klimatach. Dźwięk też trzyma poziom (lekka muzyczka w tle, odgłos nakręconej zabaweczki, jakieś brzdęki: sprężyn, wysuwających się platform, wind, przycisków, rozbijających się mini-Mario…).

Podsumowując Super Mario vs. Donkey Kong 2: March of the Minis mogę śmiało powiedzieć, że dorównuje części pierwszej i tak samo jak ,jedynka”, wciągnęła mnie na długo i dała się ukończyć w 100%. Zmiana grywanej postaci z Mario na mini-Marianki też wyszła na dobre, dopasowując system rozgrywki do sposobności dotykowego ekranu DS.’a. Tryb przez Internet, pozwalający na ściąganie dodatkowych leveli dzięki Nintendo WFC jest dalszym argumentem ,na TAK”, namawiającym do zapoznania się z tą grą. Jeżeli już mieliście przyjemność zagrać w pierwszą część MvsDK – to około wiecie czego się spodziewać – polecam!

W “tanich ciuszkach” znajdziemy wszystko. Od maskotek po obcisłe skórzane spodnie. Na 100%, każdy znajdzie coś dla siebie. Przy tym posiadamy do wyboru różne rodzaje lumpeksów. Możemy wyselekcjonować się do tych, na których ubrania są już wycenione albo tam gdzie kupuje się odzież używaną na wagę. Nie musimy mieć przy sobie wcale dużo pieniędzy. Wystarczy dobre oko , a dodatkowo ciut wolnego czasu, żeby w spokoju móc “przekopywać się” przez tony ubrań. O ile posiadamy szczęście ma możliwość uda nam się odnaleźć coś nowego pochodzącego z najnowszej kolekcji albo nawet ubrania od markowych producentów.

Klientem “taniego ciuszka” ma możliwość zostać właściwie każdy. Właściwie każdy kto zapragnie wyeksponować się z tłumu lub zechce zwyczajnie zaoszczędzić odrobinę grosza. “Tanie ciuszki” nie dzielą nabywców. W ich asortymencie znajdzie się zarówno coś dla zbuntowanego nastolatka, jak również miłej, starszej pani.